Hər xalqın yaddaşında onu başqalarından fərqləndirən müqəddəs tarixlər yaşayır. Elə tarixlər var ki, onlar yalnız təqvimdə bir gün deyil, bir millətin ruhunu, mənəviyyatını və dəyərlərini ifadə edir. Azərbaycan üçün 30 iyun belə günlərdən biridir. Bu gün sadəcə iki gəncin toy günü deyil, sevginin sədaqətlə, Vətən sevgisinin isə ailə sevgisi ilə qovuşduğu müqəddəs bir tarixdir.
Bu günün qəhrəmanları İlham və Fərizədir…
İlham evlənmək yaşına çatanda ailəsi ona müxtəlif qızlar təklif edir. Lakin o, heç birinə razılıq vermir. Çünki onun qəlbi artıq öz sahibini seçmişdi. İlham bacısı ilə bir sinifdə oxumuş Fərizəni sevirdi. O, sevgisini dəyişmədi, ona sadiq qaldı və ailəsinə yalnız bir ad söylədi – Fərizə.
1989-cu ilin 19 martında onların nişanı oldu. Üç ay sonra – 30 iyun tarixində isə iki sevən ürək ailə qurdu. Gənclərin arzuları da, xəyalları da bütün yeni ailələr kimi sadə idi: birlikdə yaşamaq, övlad böyütmək, xoşbəxt olmaq…
Amma taleyin onlar üçün yazdığı yol çox qısa idi
1990-cı ilin qanlı 20 Yanvar gecəsində İlham sovet ordusunun dinc insanlara qarşı törətdiyi vəhşiliklərə biganə qala bilmədi. O, silahsız halda Vətəninin yanında olmağı seçdi və şəhidlik zirvəsinə ucaldı.
İlhamın cənazəsi torpağa tapşırılarkən Fərizə soyuq yanvar günündə ayaqyalın qəbiristanlığa gəldi. Onun göz yaşları təkcə həyat yoldaşına deyil, həm də yarımçıq qalan arzularına axırdı.
Deyirlər, o belə yazmışdı:
“İlham, mən sənsiz yaşaya bilmərəm. İlham Vətən uğrunda getdi, mən də yarım uğrunda gedirəm…”
Bu sözlər sevginin böyüklüyünü göstərir. Bununla belə, Fərizənin həyatına son qoyması faciə idi. Heç bir böyük sevgi insanın öz həyatını itirməsini nümunə kimi göstərmir. Onların hekayəsinin bizə verdiyi əsas dərs özünə qəsd deyil, bir-birinə sədaqət, Vətənə bağlılıq və saf məhəbbətin gücüdür.
İllər keçir, nəsillər dəyişir. Amma İlhamla Fərizənin sevgisi unudulmur. Çünki onlar sevgini bahalı hədiyyələrlə, nümayişkaranə sözlərlə deyil, ömürləri ilə yaşadılar.
Bu gün dünyanın müxtəlif yerlərində qeyd olunan Valentin Günü yad bir mədəniyyətin ənənəsidir. Onu qeyd edənlərin çoxu həmin günün tarixini, onun arxasında duran şəxsiyyəti belə tanımır.
Bəs bizim öz sevgi dastanımız varkən niyə uzaqda nümunə axtaraq?
Niyə gənclərimiz sevginin simvolu kimi İlham və Fərizəni tanımasın?
Niyə 30 iyun – Azərbaycan sevgisinin, sədaqətinin və ailə dəyərlərinin günü olmasın?
Milli kimlik yalnız bayraqla, himnlə və dillə yaşamır. O, həm də xalqın sevdiyi qəhrəmanlarla, örnək götürdüyü həyat hekayələri ilə yaşayır. İlham və Fərizənin taleyi də məhz belə bir mənəvi sərvətdir.
Əsl sevgi insanı ucaldır, ona məsuliyyət öyrədir, sədaqət aşılayır, Vətənini və ailəsini sevməyi öyrədir. İlham və Fərizə bu dəyərləri öz həyatları ilə nümayiş etdirdilər. Onların qısa, lakin mənalı ömür yolu sübut etdi ki, sevginin ən böyük ölçüsü sözlər deyil, sədaqətdir.
Qoy Azərbaycan gəncləri sevginin ünvanını uzaqlarda yox, öz tariximizdə, öz milli yaddaşımızda axtarsınlar.
30 iyun təkcə iki gəncin toy günü deyil. Bu tarix Azərbaycan sevgisinin, sədaqətinin, ailə dəyərlərinin və milli mənəviyyatının rəmzidir.
İlham və Fərizənin sevgisi zamanın sınağından çıxaraq əbədiyyətə çevrildi. Onların adı bu gün də sevən ürəklərə pıçıldayır:
Sevgi hədiyyə ilə deyil, sədaqətlə ölçülür. Əsl məhəbbət isə heç vaxt unudulmur.
Sakit MALİKOV