Münasibətlərin ən çox müzakirə olunan mövzularından biri olan qısqanclıq, bir çoxları tərəfindən “sevginin təbii bir parçası” kimi qəbul edilsə də, əslində incə bir xətt üzərində yerləşir. Bəs, biz nəyi qısqanırıq və bu hiss nə zaman xəstəliyə çevrilir?
Sevgi, yoxsa mülkiyyət hissi? Qısqanclıq çox vaxt sevgi ilə qarışdırılır. Lakin mütəxəssislər vurğulayır ki, sağlam sevgidə etibar əsasdır. Qısqanclıq isə çox zaman qarşı tərəfi bir “əşya” kimi mülkiyyətinə keçirmək istəyi və ya daxili özgüvən əskikliyindən qaynaqlanır. Sevgi azadlıq və inam tələb edir, qısqanclıq isə məhdudiyyət və qorxu. Nə zaman “xəstəlik” sayılır? Qısqanclıq patoloji (xəstəlik) xarakter aldıqda, bu, artıq münasibətləri məhv edən bir mexanizmə çevrilir: Əsassız şübhələr: Heç bir səbəb olmadan qarşı tərəfi davamlı olaraq ittiham etmək. Sosial təcrid: Sevdiyiniz insanı dostlarından, ailəsindən və iş mühitindən uzaqlaşdırmağa çalışmaq. Nəzarət etmək ehtiyacı: Telefonu, şəxsi yazışmaları yoxlamaq və hər addımı izləmək bir sevgi ifadəsi deyil, ciddi bir psixoloji problemdir.
Qısqanclığı necə aşmaq olar? Həqiqi sevgi qısqanclıqla deyil, hörmətlə qidalanır. Özünüzdə bu hissin üstünlük təşkil etdiyini görürsünüzsə, ilk növbədə özünüzə bu sualı verin: “Mən onu sevdiyim üçün qısqanıram, yoxsa itirməkdən qorxduğum üçün?” Unutmayın ki, sağlam münasibət qısqanclığın “zəncirləri” ilə deyil, qarşılıqlı “etimad körpüləri” ilə qurulur.
Ruslan MƏMMƏDOV