Səbir insanın həyatın hər sahəsində rəhbər tutmalı olduğu bir fəzilətdir. Peyğəmbərimizin dediyi kimi, səbir (möminin yolunu işıqlandıran) bir nurdur (Müslim, Taharet, 1). Odur ki, Allaha qulluq etməkdə, Onun əmrlərinə tabe olmaqda və qadağalarından çəkinməkdə, nəfsin istəklərinə qarşı durmaqda həmişə səbir əsas rəhbər olmalıdır.İnsan üzləşdiyi müsibətlərə dözməli, həyatın çətinliklərinə tab gətirməli, qarşısına çıxan maneələri səbirlə dəf etməlidir. Lakin bu maneələr çox vaxt düşünüldüyü kimi çətinliklərlə məhdudlaşmır. Allaha bəndəlikdə aşılması lazım olan ən böyük və ən çətin maneələr təkcə çətinliklər deyil, həm də bolluqdur. Belə olan halda səbir, sonsuz görünən bu dünya həyatının cazibədar və cazibədar nemətləri qarşısında özünü itirmədən imanını qorumaq və doğru yolda yaşamağa davam etmək bacarığıdır. Abdurrahman b. Ovfun aşağıdakı ifadəsi bu vəziyyəti ən yaxşı şəkildə ifadə edir: “Biz Rəsulullah (sallallahu aleyhi və səlləm) ilə birlikdə çətinliklərlə imtahan olunduq və səbir etdik. Bundan sonra bolluqla imtahan olunduq, lakin dözə bilmədik.”
Ali Kamal Maboçoğlu Türkiyə
