Hər il eyni mənzərə: qış gəlir, hamı təəccüblənir. Sanki dekabr ayı gizli-gizli gəlib, heç kimə xəbər verməyib. İlk qar yağan kimi sürücülər sosial şəbəkələrdə yazır: “Yollar niyə buz bağlayıb?” — elə bil yay ortasında qar gözləyirdilər.
Ən maraqlısı isə odur ki, qış gəlir, amma qış təkərləri yox. Sürücülər yay təkərləri ilə buz üstündə “fiqurlu sürüş” nümayiş etdirir. Kimisi bunu ekstremal idman sayır, kimisi də taleyin sınağı. Nəticə isə eyni: sürüşən maşınlar, uzanan tıxaclar və “bu il də hazırlıqsız yaxalandıq” etirafı.
Payız isə tamam başqa hekayədir. Bir az yağış yağan kimi şəhər yolları Venesiyaya çevrilir. Amma gondol yox, qayıq da yox. Halbuki məntiq sadədir: qışda təkər yoxdursa, heç olmasa payızda qayıq olmalıdır. Sürücülər maşını park edib, qayıqla işə getsələr, bəlkə də daha rahat olar.
Bəzi küçələrdə su o qədər yığılır ki, artıq “yol” anlayışı şərti xarakter daşıyır. Harada asfalt bitir, harada göl başlayır — bunu yalnız təcrübəli sürücülər hiss edir. Yeni sürücülər üçün isə bu, sürpriz dolu macəradır: ya mühərrik sönəcək, ya da ayaqqabılar islanacaq.
Əslində problem nə qışdadır, nə də payızda. Problem bizim “hazırlıq fəlsəfəmizdədir”. Biz hər şeyi son ana saxlayırıq: qış gələndə təkər axtarırıq, yağış yağanda isə drenaj sistemi yada düşür. Amma o vaxta qədər artıq gec olur — su da dolur, yol da bağlanır.
Bəlkə də həll yolu sadədir: təqvimə baxmaq. Əgər payızdırsa — yağış olacaq. Əgər qışdırsa — qar yağacaq. Bu kəşf çox çətin görünə bilər, amma tətbiq etsək, həyatımız xeyli asanlaşar.
Hələlik isə vəziyyət dəyişmir: qışda təkərsiz sürüşürük, payızda isə qayıqsız üzürük. Görəsən, yaz gələndə nə olacaq? Bəlkə də o zaman üzməyi öyrənərik.
Hazırladı: Mehriban MƏMMƏDLİ
